PLAN DE EJERCICIOS ANTICELULITIS - 5 EJERCICIOS

Zamontowanie anteny na dachu i podłączenie przewodu do telewizora to zdecydowanie za mało, aby mówić o prawidłowo wykonanej instalacji RTV-SAT. W dobie cyfrowych transmisji w rozdzielczościach HD i 4K, takich jak te oferowane przez Polsat Box czy Canal+, każdy element układu odbiorczego odgrywa istotną rolę. Nawet najmniejszy błąd popełniony na etapie doboru komponentów lub gdy wykonujemy montaż anteny satelitarnej może prowadzić do zamrażania obrazu, utraty synchronizacji czy całkowitego zaniku sygnału w warunkach gorszej pogody. Aby uniknąć takich problemów i cieszyć się stabilnym dostępem do ulubionych programów, warto poznać parametry techniczne oraz rozwiązania konstrukcyjne, które decydują o jakości finalnego efektu. Poniżej przedstawiono szczegółowe omówienie tych aspektów wraz z konkretnymi wartościami granicznymi, które powinny zachęcić do weryfikacji własnej instalacji lub stanowić wskazówkę przy planowaniu nowej.

Parametry sygnału satelitarnego, na które trzeba zwrócić uwagę

Odbiór programów z satelitów geostacjonarnych, takich jak Hot Bird na pozycji 13 stopni wschodniej długości geograficznej, wymaga bardzo precyzyjnego ustawienia całego systemu. Sygnał, który pokonuje ponad 36 tysięcy kilometrów, dociera do ziemi znacznie osłabiony, a jego dalsze przetworzenie zależy od jakości wszystkich komponentów układu. Bez odpowiedniej dbałości o szczegóły instalacja może nie zapewnić marginesu bezpieczeństwa potrzebnego podczas intensywnych opadów deszczu lub śniegu, które dodatkowo tłumią fale o wysokich częstotliwościach w paśmie Ku.

Wartość parametru MER i jej wpływ na odbiór

Jednym z najważniejszych wskaźników jakości sygnału satelitarnego jest współczynnik błędu modulacji, czyli MER (Modulation Error Ratio). Parametr ten określa stosunek mocy sygnału użytecznego do mocy szumów i zakłóceń w danym kanale transmisyjnym. W przypadku telewizji satelitarnej DVB-S2 minimalna wartość MER, przy której jeszcze możliwy jest odbiór, to około 12 dB, ale dla stabilnej pracy w różnych warunkach pogodowych zaleca się uzyskanie przynajmniej 15 dB. W praktyce, im wyższy MER, tym większy margines zapewnia instalacja na wypadek pogorszenia się warunków atmosferycznych. Antena o większej średnicy, na przykład Corab COR-900SAE o średnicy 90 cm zamiast popularnego modelu 80 cm, pozwala zebrać więcej energii elektromagnetycznej docierającej z satelity, co przekłada się bezpośrednio na wyższą wartość MER. Dekodery Polsat Box oraz Canal+ umożliwiają odczyt tego parametru w trybie diagnostycznym dostępnym po naciśnięciu odpowiedniego klawisza na pilocie, co ułatwia weryfikację stanu instalacji bez potrzeby korzystania z profesjonalnego miernika.

Siła i jakość sygnału w praktyce

Oprócz MER istotne znaczenie ma również poziom mocy sygnału docierającego do dekodera, mierzony w jednostkach dBm lub wyrażany jako procent jakości na wyświetlaczu urządzenia. Minimalna jakość sygnału dla odbiorników Canal+ wynosi około 10 dB MER przy sile -55 dBm, jednak przy takich wartościach mogą pojawić się zakłócenia w transmisjach HD. Dla Polsat Box parametry te są nieco wyższe, przy antenach dedykowanych o średnicy 70 cm powinny wynosić nie mniej niż 12 dB MER, co odpowiada około 50 procentom jakości sygnału na wyświetlaczu dekodera.

Osiągnięcie lepszych wartości, rzędu 15 dB MER, jest możliwe przy zastosowaniu anten o średnicy 80-90 cm, takich jak stalowa Corab COR-800SAE czy aluminiowa Corab COR-900ALAE. Zbyt niski poziom sygnału może świadczyć o niewłaściwie ustawionej lub uszkodzonej antenie, wadliwym konwerterze LNB, przeszkodzie terenowej w postaci drzewa lub innej anteny albo o zbyt długim lub nieodpowiednim przewodzie łączącym.

Wpływ długości i rodzaju kabla na sygnał

Kabel koncentryczny przenoszący sygnał satelitarny w zakresie częstotliwości 950-2150 MHz jest elementem, który wprowadza tłumienie zależne od długości oraz jakości wykonania. Przy zastosowaniu wysokiej jakości kabla z żyłą z pełnej miedzi, takiego jak RG6 CU o średnicy 1,13 mm z potrójnym ekranem Trishield, tłumienie na częstotliwości 2150 MHz wynosi około 30-35 dB na 100 metrów. W przypadku tańszych przewodów z żyłą stalowo-miedzianą CCS o średnicy 1,02 mm, tłumienie może osiągać nawet 36 dB na 100 metrów przy tej samej częstotliwości, co przy instalacjach o długości przekraczającej 50 metrów może prowadzić do problemów z odbiorem wszystkich transpondersów. Dlatego w sytuacji, gdy przewód musi być długi, konieczne jest zastosowanie konwertera o zwiększonym wzmocnieniu, na przykład powyżej 60 dB zamiast standardowych 50-55 dB. Standardowe konwertery, takie jak Inverto Black Ultra Single czy Opticum Premium Single, mają wzmocnienie na poziomie 55-58 dB i współczynnik szumów własnych NF rzędu 0,2-0,3 dB, co w większości zastosowań domowych wystarcza do zapewnienia odpowiedniego poziomu sygnału na wyjściu.

Antena satelitarna jako fundament instalacji

Antena satelitarna, często nazywana potocznie talerzem, jest pierwszym i jednym z najważniejszych elementów całego układu odbiorczego. Jej zadaniem jest skupienie słabego sygnału docierającego z satelity w jednym punkcie zwanym ogniskiem, w którym umieszcza się konwerter. Od precyzji wykonania czaszy, jej sztywności oraz właściwego ustawienia zależy, ile energii elektromagnetycznej zostanie zebrane i przekazane do dalszego przetwarzania.

Średnica anteny a margines sygnału

Podstawowym parametrem anteny satelitarnej jest jej średnica, która bezpośrednio wpływa na zysk energetyczny wyrażany w decybelach. W Polsce do stabilnego odbioru kanałów z satelity Hot Bird 13E w jakości HD i 4K zaleca się stosowanie anten o średnicy nie mniejszej niż 80 cm. Popularne modele, takie jak stalowa antena Corab COR-800SAE z zyskiem energetycznym 37,4 dB dla częstotliwości 11,7 GHz lub aluminiowa antena Famaval 85SP, zapewniają wystarczający margines bezpieczeństwa na wypadek pogorszenia warunków atmosferycznych. W lokalizacjach podwarszawskich, takich jak Legionowo, Otwock czy Piaseczno, gdzie sygnał może być nieznacznie słabszy niż w centrum stolicy, warto rozważyć montaż anteny o średnicy 90 cm, na przykład modelu Corab COR-900SAE z zyskiem 40,1 dB dla 11,7 GHz. Większa powierzchnia czaszy pozwala zebrać więcej energii fali elektromagnetycznej, co bezpośrednio przekłada się na wyższe wartości parametru MER oraz większą odporność instalacji na warunki atmosferyczne.

Materiał wykonania i odporność na korozję

Anteny satelitarne produkowane są głównie ze stali ocynkowanej z powłoką lakierniczą lub z aluminium. Modele stalowe, takie jak Corab COR-800SAE-C czy Corab COR-900SAE-J, charakteryzują się dobrym stosunkiem ceny do jakości oraz wysoką sztywnością, jednak z biegiem lat mogą być podatne na korozję, zwłaszcza w miejscach uszkodzenia powłoki lakierniczej. Anteny aluminiowe, takie jak Corab COR-900ALAE, są lżejsze, w pełni odporne na rdzę i również sztywne, choć ich koszt jest zwykle wyższy. Grubość blachy reflektora w profesjonalnych antenach wynosi zazwyczaj 0,6-1,2 mm, co zapewnia odpowiednią wytrzymałość mechaniczną przy prędkości wiatru operacyjnej rzędu 98 km/h oraz maksymalnej do 123 km/h. Anteny marki Corab, produkowane w Polsce i wielokrotnie nagradzane na targach branżowych, są poddawane procesom malowania proszkowego z wcześniejszą obróbką fosforanową, co gwarantuje wysoką przyczepność farby i dodatkową ochronę antykorozyjną.

Precyzja montażu anteny

Samo posiadanie dobrej anteny to nie wszystko – równie istotny jest sposób jej zamocowania i ustawienia. Antena musi być przymocowana do stabilnego podłoża, takiego jak ściana budynku, komin lub solidny maszt, przy użyciu odpowiednich uchwytów zapewniających sztywność całej konstrukcji. Nawet najmniejsze drgania lub odchylenia spowodowane wiatrem mogą prowadzić do pogorszenia jakości odbioru. W Warszawie i okolicach typowe parametry ustawienia anteny satelitarnej na Hot Bird to azymut około 190 stopni oraz elewacja w granicach 30 stopni. Precyzyjne ustawienie tych kątów wymaga użycia miernika satelitarnego lub aplikacji kompasowej w smartfonie, a następnie dokładnej regulacji w trakcie pomiaru rzeczywistego sygnału. Warto pamiętać, że każdy stopień odchylenia od optymalnej pozycji powoduje spadek poziomu sygnału, co może być szczególnie odczuwalne na transponderach o słabszej mocy nadawania. Rekomendowani instalatorzy oferują pomoc techniczną w zakresie profesjonalnego ustawiania anten, co eliminuje ryzyko błędów i zapewnia maksymalną jakość odbioru od pierwszego dnia użytkowania.

Konwerter satelitarny i jego rola w układzie

Konwerter satelitarny, znany również jako LNB (Low Noise Block), to urządzenie montowane w ognisku anteny, które odbiera sygnał o bardzo wysokiej częstotliwości w paśmie Ku (10,7-12,75 GHz), konwertuje go na niższą częstotliwość pośrednią (950-2150 MHz) oraz wzmacnia, aby można było przesłać go przewodem koncentrycznym do dekodera. Od jakości konwertera zależy zarówno poziom sygnału, jak i poziom szumów wprowadzanych do układu.

Współczynnik szumów NF i wzmocnienie

Najważniejszymi parametrami konwertera satelitarnego są współczynnik szumów NF oraz wzmocnienie. Najlepsze konwertery dostępne na rynku mają realny poziom szumów własnych w granicach 0,2-0,5 dB, choć producenci często podają wartości 0,1 dB, co należy traktować raczej jako zabieg marketingowy. Wzmocnienie standardowych konwerterów wynosi 45-65 dB, przy czym typowe modele oferują około 50-58 dB. Konwertery marki Inverto, takie jak Inverto Black Ultra Single z wzmocnieniem 55 dB i współczynnikiem szumów 0,2-0,3 dB, Opticum Premium Single, czy Goobay Single o współczynniku szumów 0,1 dB i wzmocnieniu 52-62 dB, zapewniają stabilne parametry pracy w szerokim zakresie temperatur. Wybór odpowiedniego typu konwertera zależy od liczby odbiorników w instalacji: Single dla jednego odbiornika, Twin dla dwóch lub dekodera z funkcją nagrywania, Quad dla czterech niezależnych tunerów oraz Quattro do pracy z multiswitchem w instalacjach zbiorczych.

Odporność na warunki atmosferyczne

Konwerter satelitarny pracuje na zewnątrz budynku, narażony na deszcz, śnieg, mróz, upał oraz promieniowanie słoneczne przez cały rok. Dlatego jakość obudowy i uszczelnienie gniazd wyjściowych mają istotne znaczenie dla długotrwałej i niezawodnej pracy urządzenia. Lepsze modele wyposażone są w gumowe osłony gniazd typu F, które chronią przed dostaniem się wilgoci do wnętrza konwertera. Warto również zwrócić uwagę na zakres temperatur pracy, który w profesjonalnych konwerterach wynosi od -40 do +55 stopni Celsjusza, co gwarantuje poprawną pracę zarówno podczas mroźnych zim, jak i upałów letnich. Rekomendowani monterzy zwracają szczególną uwagę na odpowiednie uszczelnienie połączeń między konwerterem a przewodem koncentrycznym, stosując taśmę samoprzylepną lub specjalne osłony, które dodatkowo chronią złącza przed wpływem warunków zewnętrznych.

Przewód koncentryczny jako magistrala sygnałowa

Kabel koncentryczny przenoszący sygnał satelitarny od konwertera do dekodera lub multiswitcha to element, który jest często niedoceniany, a jednocześnie ma ogromny wpływ na finalną jakość odbioru. Sygnał w zakresie 950-2150 MHz podlega znacznym stratom, zwłaszcza na wyższych częstotliwościach, dlatego dobór odpowiedniego przewodu jest tak istotny.

Rodzaj żyły wewnętrznej i ekranowanie

Przewody koncentryczne dzielą się na dwa główne rodzaje ze względu na materiał żyły wewnętrznej: z czystej miedzi (oznaczane symbolem CU) oraz stalowo-miedziowane (oznaczane CCS). Kable RG6 z żyłą miedzianą o średnicy 1,13 mm, takie jak Spacetronik DOKA 4K 113 CU Trishield, charakteryzują się znacznie niższym tłumieniem niż te z żyłą CCS o średnicy 1,02 mm. Dla częstotliwości 2150 MHz tłumienie kabla miedzianego może wynosić około 30-35 dB na 100 metrów, podczas gdy kabel CCS tłumi sygnał o około 36 dB na tej samej długości. Ekranowanie przewodu również odgrywa istotną rolę, chroniąc sygnał użyteczny przed zakłóceniami zewnętrznymi. Najlepsze kable posiadają potrójny ekran Trishield składający się z dwóch folii aluminiowych oraz oplotu, co zapewnia poziom ekranowania rzędu 80-90 procent i skuteczne tłumienie szumów z otoczenia.

Długość trasy kablowej i tłumienie

Długość przewodu koncentrycznego w instalacji domowej powinna być maksymalnie ograniczona, jednak nie zawsze jest to możliwe ze względów architektonicznych. W przypadku tras przekraczających 50 metrów, nawet przy zastosowaniu wysokiej jakości kabla miedzianego, konieczne może być użycie konwertera o zwiększonym wzmocnieniu lub zastosowanie wzmacniacza satelitarnego, takiego jak SLA 100 o wzmocnieniu 20 dB dla zakresu 950-2500 MHz, montowanego w początkowym odcinku instalacji. Wzmacniacz podłączony bezpośrednio przy dekoderze nie tylko nie przyniesie poprawy, ale może dodatkowo pogorszyć jakość sygnału poprzez wprowadzenie dodatkowych szumów i przesterowanie wejścia tunera. W profesjonalnych instalacjach hotelowych lub wielorodzinnych, gdzie antena satelitarna znajduje się w znacznej odległości od stacji czołowej, stosuje się rozwiązania światłowodowe, które umożliwiają przesyłanie sygnału na bardzo duże odległości bez strat i zakłóceń.

Poprawność wykonania złączy

Nawet najlepszy przewód nie zapewni dobrego połączenia, jeśli złącza typu F nie zostaną poprawnie zamontowane. Złącze powinno być odpowiednio dobrane do średnicy przewodu oraz starannie zaciskane lub zakręcane, aby zapewnić pełny kontakt elektryczny między oplotem kabla a obudową konwertera lub gniazda. Źle wykonane złącza mogą powodować odbicia sygnału oraz wprowadzać dodatkowe tłumienie, a w skrajnych przypadkach prowadzić do całkowitej utraty sygnału. Instalatorzy profesjonalni używają specjalnych narzędzi do zaciskania wtyków F oraz mierników do weryfikacji jakości połączeń, co gwarantuje powtarzalność i niezawodność wykonania. Rekomendowani specjaliści oferują również wsparcie techniczne gdy już zakończą montaż anteny satelitarnej, umożliwiając szybką interwencję w przypadku pojawienia się problemów z odbiorem.

Parametry sygnału telewizji naziemnej DVB-T2

Telewizja naziemna DVB-T2, choć nie wymaga tak precyzyjnego ustawienia jak satelitarna, również ma swoje wymagania dotyczące jakości sygnału oraz parametrów instalacji. Cyfrowy charakter transmisji powoduje, że obraz jest albo doskonały, albo w ogóle nie występuje – nie ma stanów pośrednich znanych z dawnej telewizji analogowej.

Wartości MER dla telewizji naziemnej

Podobnie jak w przypadku telewizji satelitarnej, również dla naziemnej transmisji cyfrowej współczynnik błędu modulacji MER jest kluczowym wskaźnikiem jakości sygnału. W cyfrowej telewizji naziemnej DVB-T2, dla modulacji 256-QAM stosowanej w Polsce, minimalna wartość parametru MER to 29 dB, z kolei wartości typowe zapewniające stabilny odbiór to 32 dB i wyżej. W praktyce im wyższa wartość MER, tym większy margines bezpieczeństwa pozostaje przed efektem klifu cyfrowego, czyli nagłym zanikiem obrazu i dźwięku. Parametr ten może być zmierzony za pomocą profesjonalnego miernika RTV-SAT, takiego jak Rover TAB 5 Ultra czy Rover EXA 7, które oferują pomiar zarówno siły sygnału wyrażanej w dBμV, jak i współczynnika MER oraz bitowej stopy błędów BER. Pominięcie pomiaru MER podczas instalacji anteny naziemnej może skutkować szeregiem przykrych niespodzianek w przyszłości, takich jak okresowy zanik sygnału cyfrowego spowodowany gorszą pogodą lub przejeżdżającym w pobliżu samochodem ciężarowym.

Bitowa stopa błędów BER

Kolejnym istotnym parametrem ilustrującym jakość odbieranego sygnału naziemnego jest bitowa stopa błędów BER (Bit Error Rate). Określa ona, jaka część bitów docierających do odbiornika została przekłamana na skutek występujących w kanale transmisyjnym zakłóceń i interferencji. Istnieje kilka rodzajów współczynnika BER, w tym przed korekcją Viterbiego (Pre BER) oraz po korekcji (Post BER). Za dobry jakościowo przyjmowany jest sygnał o BER równym 1E-4 lub lepszym, co oznacza, że tylko jeden na dziesięć tysięcy przesłanych bitów może być przekłamany. Wartości BER rzędu 1E-9 gwarantują odbiór idealny, jednak w praktycznych warunkach odbioru domowego trudno uzyskać tak niskie wskaźniki błędów. Dekodery telewizji naziemnej wyposażone w funkcje diagnostyczne pozwalają na odczyt tych parametrów, co ułatwia weryfikację jakości instalacji bez potrzeby zakupu drogiego sprzętu pomiarowego.

Anteny do odbioru telewizji naziemnej

Anteny telewizyjne do odbioru naziemnego sygnału DVB-T2 różnią się między sobą konstrukcją, zyskiem energetycznym oraz charakterystyką kierunkową. Wybór odpowiedniego modelu zależy od odległości od nadajnika, ukształtowania terenu oraz występujących zakłóceń.

Anteny kierunkowe UHF

W większości lokalizacji w Polsce odbiór telewizji naziemnej odbywa się w paśmie UHF (470-694 MHz), dlatego najpopularniejsze są anteny kierunkowe UHF o wysokim zysku energetycznym. Anteny marki Telmor z serii TurboT, takie jak TurboT 20 z zyskiem energetycznym około 10-14 dBi, TurboT 30 z zyskiem 10,5-15,5 dBi oraz TurboT 40 z zyskiem 10-14 dBi, są wyposażone w technologię filtrowania sygnałów LTE i 5G, co eliminuje zakłócenia pochodzące z sieci telefonii komórkowej. Anteny te charakteryzują się małym kątem połowy mocy, co pozwala na precyzyjne nakierowanie na wybrany nadajnik i eliminację sygnałów doświetlających, które mogą powodować interferencje w sieciach SFN. Modele produkcji Dipol, takie jak Dipol 11/21-48 DVB-T2 UHF z zyskiem do 11 dBi, również cieszą się uznaniem instalatorów ze względu na solidną konstrukcję aluminiowo-stalową oraz hermetyczne puszki antenowe chroniące symetryzator i wzmacniacz przed wilgocią.

Anteny combo UHF/VHF

W sytuacji, gdy w danej lokalizacji dostępne są multipleksy nadawane zarówno w paśmie UHF, jak i VHF (174-230 MHz), konieczne jest zastosowanie anteny typu combo lub zestawu dwóch anten połączonych zwrotnicą. Antena Telmor TurboT COMBO Smart to kierunkowa antena przystosowana do odbioru sygnałów DVB-T2 w obu pasmach, z możliwością niezależnego ustawiania polaryzacji dla UHF i VHF dzięki dzielonemu nośnikowi. Alternatywnym rozwiązaniem jest połączenie anteny UHF, na przykład TurboT 30, z anteną VHF, taką jak TurboT V, za pomocą zwrotnicy ZWR-210DC firmy Telmor. Takie podejście jest zalecane w sytuacjach, gdy sygnały UHF i VHF docierają z różnych kierunków, co uniemożliwia zastosowanie pojedynczej anteny combo. Instalatorzy anteni oferujący wsparcie techniczne mogą pomóc w doborze optymalnej konfiguracji antenowej na podstawie pomiarów poziomu sygnału oraz analizy mapy pokrycia nadajników w danej lokalizacji.

Multiswitch w instalacjach z wieloma odbiornikami

W budynkach wielorodzinnych oraz domach jednorodzinnych z kilkoma punktami odbioru telewizji satelitarnej zastosowanie multiswitcha jest najlepszym rozwiązaniem do dystrybucji sygnału. Multiswitch to urządzenie, które współpracuje z konwerterem typu Quattro i umożliwia niezależny dostęp do wszystkich transponderów satelitarnych z każdego podłączonego odbiornika.

Parametry multiswitchy i dobór do instalacji

Podstawowe parametry multiswitcha to liczba wejść satelitarnych oraz liczba wyjść dla odbiorników. Multiswitche radialne typu 5/8, takie jak Telmor TT-5/8FT PREMU, mają cztery wejścia satelitarne dla polaryzacji pionowej i poziomej w pasmach niskim i wysokim, jedno wejście dla sygnału naziemnego oraz osiem wyjść dla odbiorników. Wersje 5/12 lub 5/16 pozwalają podłączyć odpowiednio 12 lub 16 punktów odbiorczych. W przypadku instalacji na większą liczbę gniazd stosuje się multiswitche kaskadowe lub system odgałęźny z wykorzystaniem odgałęźników satelitarnych o różnych stopniach tłumienia odgałęzienia.

Multiswitche serii PREMU produkcji Telmor charakteryzują się niskim tłumieniem przejściowym, wysoką separacją pomiędzy wejściami (powyżej 25-30 dB) oraz możliwością zasilania całej sieci z jednego zasilacza dzięki wydajności prądowej rzędu 1,5-2 A. Poziom sygnałów satelitarnych na wejściu multiswitcha powinien zawierać się w przedziale 50-90 dBμV, a poziom wyjściowy wynosi typowo 85-100 dBμV.

Tor naziemny w multiswitchu

Multiswitche mogą być wyposażone w aktywny lub pasywny tor sygnału naziemnego. Tor aktywny zawiera wbudowany wzmacniacz, który kompensuje straty sygnału w rozgałęźniku, natomiast tor pasywny jedynie dzieli sygnał bez wzmocnienia. Klasa jakości multiswitcha jest wyznaczana przez maksymalny poziom wejściowy w torze naziemnym, który dla multiswitchy firmy Terra wynosi 106 dBμV, natomiast dla multiswitchy Signal jedynie 80 dBμV. Ma to istotne znaczenie w dużych miastach, gdzie bardzo łatwo przekroczyć poziom 80 dBμV ze względu na dużą moc nadajników lokalnych. Przesterowanie tranzystorów toru naziemnego skutkuje zakłóceniami interferencyjnymi lub całkowitym zanikiem obrazu na wszystkich odbiornikach podłączonych do multiswitcha. Dlatego w instalacjach zbiorczych zaleca się stosowanie multiswitchy z torem pasywnym lub z aktywnym torem wysokiej klasy, w którym maksymalny poziom wejściowy jest odpowiednio wysoki.

Ekologiczne aspekty technologii satelitarnej i naziemnej

W kontekście rosnącej świadomości ekologicznej warto zwrócić uwagę na zużycie energii elektrycznej związane z różnymi sposobami dostarczania treści telewizyjnych. Badania przeprowadzone w ramach projektu LoCaT w krajach europejskich wykazały znaczące różnice w emisji dwutlenku węgla między poszczególnymi technologiami dystrybucji sygnału.

Porównanie zużycia energii i emisji CO2

Średnie zużycie energii na godzinę odbioru na jedno urządzenie wynosi: telewizja naziemna DVB-T/T2 około 14 Wh, satelita około 19 Wh, streaming OTT około 109 Wh oraz IPTV około 153 Wh. Przekłada się to na emisję CO2 na godzinę oglądania: telewizja naziemna 3,3 g, satelita 4,7 g, streaming OTT 26,2 g oraz IPTV 37 g.